Eerste kennismaking

Hallo! 

Mijn naam is Jana Achiniotis, sommige van jullie kennen mij waarschijnlijk wel al. Ik wil jullie eerst allemaal van harte welkom heten op mijn blog en veel leesplezier toewensen. Hieronder stel ik mezelf kort voor aan jullie en geef ik mijn eerste kijk op het coranavirus.

Wie ben ik? 

Ik ben Jana Achiniotis en ben 22 jaar oud. Zoals je waarschijnlijk wel al een beetje hebt kunnen opmerken, ben ik 1/4 Grieks. Jammer genoeg beheers ik de Griekse taal niet en ken ik ook mijn familie die in Griekenland woont niet.
Ik woon in Zottegem, een stadje in Oost-Vlaanderen. Ik leef samen met mijn Mama, Stiefpapa, kleine zus en mijn 2 hondjes.
Momenteel zit ik in mijn laatste module maatschappelijk werk. Ik ben dit semester nog ingeschreven voor 3 opleidingsonderdelen en dan begint mijn zoektocht op de arbeidsmarkt.
In mijne vrije tijd ga ik vaak weg met vriendinnen, kijk ik graag naar series en films en ben ik actief bezig op sociale media. Tot 2 weken geleden werkte ik ook in een café tijdens mijn vrije dagen.

Hoe denk ik over het coronavirus?

Toen dit een paar weken geleden in het nieuws kwam, heb ik daar niet echt veel belang aangehecht. Ik dacht (zoals vele onder ons) dat dit een normaal 'griepje' was die ons land niet ging treffen.
Maar wat heb ik hier helemaal verkeerd over gedacht. Het besef dat dit een heel serieuze ziekte is, is bij mij maar gekomen toen ze vorige week besloten om alle horecazaken, winkels,... te sluiten. Hierdoor begon ik wel wat schrik te krijgen, omdat je ook wel weet dat de overheid niet zomaar dit gaat beslissen. 

Heb ik schrik? 

Als ik dit eerlijk toegeef, heb ik toch wel wat schrik.
Ik heb niet alleen schrik voor mezelf, maar ook voor mijn familie, vrienden en medemens. Zo doe ik momenteel de boodschappen voor mijn grootouders, omdat ik schrik heb dat zij misschien kunnen besmet geraken in de supermarkt.
Deels heb ik ook wel schrik voor mijn studies, want wat als deze maatregelen nog veel langer duren? Ik vraag mij hierbij dan af hoe de lessen gaan georganiseerd worden, of de examens nog gaan doorgaan en of ik wel nog zou kunnen afstuderen dit jaar. 

Welke vragen/bedenkingen stel ik mij momenteel? 

Een van de bedenkingen die het meest door mijn hoofd spookt is of dat deze paar weken quarantaine wel genoeg gaan zijn. Als je kijkt naar China, waar ze er meer dan 3 maand overgedaan hebben om er voor te zorgen dat er geen nieuwe besmettingen meer zijn en hoe erg het nu al is in Italië, stel ik mij hier echt vragen bij. Ik persoonlijk vrees dat deze paar weken niet genoeg gaan zijn en dat dit langer gaat duren dan dat wij allemaal denken. 

Wat ik me ook echt afvraag is: is dit virus natuurlijk of is dit door de mens op ons afgestuurd? Als ik hier wat informatie over op zoek, vind ik standpunten over beide zaken waar ik mij wel deels kan in vinden. Volgens mij gaan wij nooit een antwoord krijgen op deze vraag. 

Graag sluit ik af met een quote die ik online gevonden heb en heel toepasselijk vond voor ons allemaal in deze moeilijke tijden.